Współczynnik czasu jarzenia łuku
Udział czasu, w którym na stanowisku faktycznie pali się łuk spawalniczy, w całym czasie cyklu lub zmiany roboczej. Jest to najprostszy wskaźnik tego, jak wykorzystujemy zasoby.
Współczynnik czasu jarzenia (lub palenia) łuku oblicza się jako sumę czasu z palącym się łukiem podzieloną przez całkowity czas procesu; jest on najczęściej wyrażany w procentach. Resztę procesu zajmują czynności pomocnicze: przygotowanie złącza, ustawianie, czyszczenie, usuwanie odprysków i/lub żużla, wymiana materiału dodatkowego, kontrola i naprawy. Typowe wartości mieszczą się w przedziale nawet od kilku procent (spawanie ręczne) do ponad 90% (spawanie zrobotyzowane).
Technolog mierzy czas jarzenia łuku licznikiem w źródle prądu albo prostym pomiarem stoperem. Wynik pokazuje też czas nieprodukcyjny: jeśli spawacz lub operator poświęca dużo czasu na czynności pomocnicze, problem może leżeć w innym obszarze niż jest w samym procesie spawania.
Wzrost współczynnika czasu jarzenia łuku z 25 do 50 procent pozwala osiągnąć tą samą wydajność za pomocą jednego stanowiska lub operatora zamiast dwóch, generując oszczędność w koszcie pracy. Zanim zwiększymy zatrudnienie lub zainwestujemy w nowe stanowisko, zoptymalizujmy cały proces aby zwiększyć efektywny czas spawania.
Audyt całego procesu, kalkulacja kosztu całkowitego spawania, decyzja o mechanizacji lub automatyzacji. Ocena przygotowania, czynności dodatkowych, przezbrojeń, itp.
