CE oznaczenie materiałów dodatkowych

Wymóg ten opiera się na dwóch filarach: nadrzędnym prawie europejskim, znanym jako Rozporządzenie w sprawie wyrobów budowlanych (CPR), oraz na szczegółowej normie wyrobu EN 13479.

Oto praktyczne wyjaśnienie, w jaki sposób ramy te się ze sobą łączą i dlaczego ma to kluczowe znaczenie bezpośrednio na hali produkcyjnej.

Prawo: CPR (Rozporządzenie UE 305/2011) (EUR-Lex) Rozporządzenie CPR wyznacza prawne fundamenty dla rynku europejskiego. Jego cel jest prosty: zapewnić, że każdy materiał trwale wbudowany w mosty, budynki czy infrastrukturę („obiekty budowlane” i „obiekty inżynierii lądowej i wodnej”) jest bezpieczny i niezawodny. Przepisy wymagają, aby wyroby konstrukcyjne posiadały znak CE oraz Deklarację Właściwości Użytkowych (DWU / DoP). CPR stanowi jednak jedynie ogólne ramy prawne. Nie zawiera szczegółowych wytycznych technicznych, mówiących o tym, jak badać skład chemiczny drutu czy weryfikować wytrzymałość spoiny.

Instrukcja obsługi: Norma EN 13479 Tutaj do gry wkracza norma EN 13479. Jeśli CPR określa wymóg prawny, to EN 13479 stanowi instrukcję krok po kroku, w jaki sposób go spełnić. Pełni ona funkcję dedykowanej „normy zharmonizowanej” dla spoiw spawalniczych. Zamiast tworzyć od podstaw nowe procedury badawcze, norma EN 13479 działa jako swego rodzaju "parasol". Odwołuje się do istniejących już norm technicznych dla poszczególnych materiałów spawalniczych, a następnie nakłada na nie rygorystyczne wymagania z zakresu kontroli jakości, aby zagwarantować ich powtarzalność.

Uzyskanie znaku CE. Aby móc legalnie nanieść znak CE, producenci muszą udowodnić, że ich proces produkcyjny jest absolutnie niezawodny. Zgodnie z tymi przepisami, konieczne jest przejście trzech głównych etapów:

• Wstępne badanie: Przed wprowadzeniem na rynek nowego spoiwa, producent musi gruntownie przebadać jego właściwości, takich jak na przykład skład chemiczny, granica plastyczności czy udarność, aby potwierdzić, że zachowuje się ono dokładnie tak, jak deklaruje.
• Zakładowa Kontrola Produkcji (ZKP): Producenci muszą wdrożyć i udokumentować system kontroli jakości, obejmujący każdy etap produkcji - począwszy od analizy chemicznej walcówki stalowej, aż po pakowanie końcowe. Daje to pewność, że dziesięciotysięczna szpula zachowa identyczne parametry jak ta pierwsza.
• Niezależne audyty: Producent nie może sam oceniać własnej pracy. Zanim znak CE zostanie legalnie nadany, niezależna i akredytowana instytucja (Jednostka Notyfikowana) musi przeprowadzić audyt zakładowego systemu zarządzania jakością i oficjalnie go zatwierdzić.

Rzeczywistość wytwórców konstrukcji. Dla zespołów bezpośrednio odpowiedzialnych za budowę konstrukcji stalowych, zrozumienie tych zależności prawnych jest kluczowe z punktu widzenia zarządzania ryzykiem. Wytwórcy operujący w oparciu o wytyczne normy EN 1090 są prawnie zobowiązani do stosowania wyłącznie materiałów posiadających znak CE. Jeżeli dział zakupów nabędzie wysokiej klasy drut spawalniczy, który jednak nie posiada certyfikacji CE zgodnie z normą EN 13479, wytwórca nie może użyć go w europejskim projekcie konstrukcyjnym. Takie działanie stanowiłoby naruszenie zgodności prawnej i mogłoby doprowadzić do całkowitego wstrzymania prac.

Ostatecznie, korelacja między rozporządzeniem CPR a normą EN 13479 gwarantuje odpowiedzialność na każdym etapie łańcucha dostaw. Dla producentów materiałów spawalniczych przestrzeganie tych wytycznych to jedyna legalna droga funkcjonowania na rynku europejskim. Z kolei dla zakładów ciężkich konstrukcji stalowych, zakup certyfikowanych produktów stanowi gwarancję, że spoiny, od których zależy stabilność kluczowej infrastruktury, są zgodne z prawem, całkowicie bezpieczne i niezawodne.

Materiały do spawania nie muszą posiadać oznakowania CE w sytuacjach, gdy nie podlegają pod zakres wyrobów określonych przez Rozporządzenie CPR 305/2011.